تعیین شاخص هاي مؤثر بر بهره وري فردی كاركنان و روش محاسبه كمي آن
پژوهش حاضر با هدف بررسي و تعيين شاخصهاي مؤثر بر بهرهوري فردي و ارايه روش محاسبه كمي آن در نيروگاه توس مشهد انجام شد. روش تحقيق توصيفي و هدف آن توسعهای بود. جامعه آماري پژوهش شامل کل نیروهای شاغل در حوزههای مختلف فعاليت نيروگاه توس مشهد در سال 1388 برابر با 481 نفر بودند. با استفاده از روش «نمونه گيري هدفمند» 44 نفر از پرسنل شاغل در واحدهاي مختلف نيروگاه و 9 نفر از مديران به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در اين تحقيق شامل پرسشنامه محققساخته و مصاحبه ساختار يافته بود كه به سؤالات پرسشنامه پرسنل و به سؤالات مصاحبه مديران پاسخ دادند؛ «روایی ابزار» به شيوه «روایی محتوا» با استفاده از نظر متخصصان مديريت و كارشناسان خبره شركت اندازهگيري شد و از طریق ضریب آلفای کرونباخ پایایی پرسشنامه بسته پاسخ، 88/0 به دست آمد. دادهها با استفاده از شاخصههاي آمار توصيفي همچون شاخصههاي مركزي ميانگين و ميانه و شاخصه پراكندگي انحراف استاندارد، و استفاده از آزمون t تك نمونهاي و فرمولهاي تعيين شده جهت محاسبه بهرهوري فردي در شاخصهاي مورد نظر مورد تحليل قرار گرفت. یافتههای تحقيق نشان داد كه: 1) از ديدگاه كاركنان شاخصهاي مربوط به انگيزش، سيستم جبران خدمات و كيفيت زندگي كاري در مقايسه با ديگر شاخصها تأثير بيشتري بر ميزان بهرهوري فردي آنان دارد؛ 2) با توجه به معيارهاي تعيين شده براي شاخصهاي بهرهوري فردي در نيروگاه، شاخصهاي آموزش، حقوق و مزايا، حضور و غياب و سرانه ضايعات مناسبترین شاخصها براي اندازهگيري بهرهوري فردي ميباشند؛ 3) تحلیل آماری یافتههای مربوط به 5 شاخص در گروه نمونه، نشان داد، بالا بودن میزان مشارکت در آموزش، نمره بهرهوری فردی نیروی شاغل را افزایش میدهد. از جمله دستاوردهای دیگر تحقیق حاضر خوشهبندی افراد بر حسب تناسب نمره بهرهوری، امتیازدهی به افراد بر حسب عملکرد واقعی آنها، محاسبه بهرهوری فردی بر حسب ضریب ارزش شاخص، محاسبه نسبت رشد سنواتی در بهرهوری، در نظر گرفتن نمره شاخص ضایعات به عنوان یک شاخص فردی با کارکرد جمعی، به دست آوردن مقیاس کل بهرهوری فردی و امکان به دست آوردن نیمرخ بهرهوری فردی در طول زمان میباشد.
واژههای کلیدی: شاخص، بهرهوری، بهرهوری فردی، کارکنان، محاسبه کمی بهرهوری
حرکت به سوی بهبود و تعالی یک سفر بی پایان است. تعالی همیشه قله ای است که ما از جایی که ایستاده ایم در افق دید خود می بینیم. هرچه افق دید ما وسیع تر و اندیشه ما متعالی تر می گردد قله های جدیدتری نیز در منظر دیده گان ما ظاهر می شوند.